Wonderolie

Vroeger was het niet ongewoon om over een oude laag behang heen te behangen. Nadat ik vijf lagen behang heb verwijderd, verschijnt er een onderlaag van krantenpapier uit 1969. De nieuwsberichten en advertenties geven een aardig inkijkje in het dagelijkse leven van toen. De tijd dat men nog adverteerde met wonderolie tegen likdoorns.

Wonderen. Daar geloven we niet meer in. Nu spreekt men in dezelfde advertenties over ‘de klinisch bewezen voordelen van hydrocolloïd met een salicylzuurschijfje’. Vertrouwen in curieuze elixers heeft plaatsgemaakt voor vertrouwen in wetenschappelijk bewijs. Het habijt is vervangen door de witte jas. Maar bewijs wordt niet altijd even zuiver ingezet.

In haar boek ‘De depressie-epidemie’ noemt de  psycholoog Trudy Dehue een onderzoek van TNS-NIPO naar het vermeende gunstige effect van anti-depressiva op ziekteverzuim. Wat blijkt, de opdracht van het onderzoek was afkomstig van een farmaceutisch bedrijf. We zien hier dus een zogenaamd onafhankelijk onderzoeksbureau dat een probleem benoemt (ziekteverzuim), en in onderzoeksresultaten de oplossing aandraagt (anti-depressiva). Nieuwsbronnen nemen dit klakkeloos over, en zo maakt de fabrikant indirect reclame voor een bepaald product.

Commerciële televisieprogramma’s suggereren vaak wetenschappelijke ondersteuning voor de werking van een terloops genoemd product. In een aflevering van het zogenaamd informatieve programma ‘Je lijf, je leven’ legt een arts uit hoe de darmen werken. Ze benoemt veelvoorkomende darmproblemen, en benadrukt het belang van gevarieerd eten en bewegen, en het mogelijke nut van ‘goede bacteriën’. Dat laatste is natuurlijk te koop in de vorm van pro-biotica. Maar het Voedingscentrum geeft aan dat hiervan  niet is bewezen dat het de weerstand helpt verbeteren. Het is niet anders dan moderne wonderolie.

In de gang stuit ik op een zeer hardnekkige laag behang, die ik met een plamuurmes nauwelijks kan verwijderen. Wonderolie is hier zeer gewenst.