Kaartjes

Nog 50 meter. “Kaartje gezocht, kaartje gezocht!” hoor ik een groepje achter me roepen. Laat ik nou vreemd geformuleerd net een kaartje weten. Iemand heeft afgehaakt, dus we hebben een kaartje over. In de uitgang van het  station draai ik me om, en spreek het meisje achter me aan. Ze houdt een bordje waarop staat ”Kaartje?” in haar handen. “Zoeken jullie een kaartje?”

Nog 40 meter. Als in het sprookje Zwaan-kleef-aan beweegt het groepje met me mee. Ze komen één kaartje tekort, en ik vraag aan het meisje of zij degene is die dan niet naar binnen kan. Ze knikt. Ze vraagt hoe ik heet. Of ik wil bellen of het kaartje er nog is. Ik kan nog wel wat regelen, ik ken nog wel iemand, ik weet nog wel een kaartje. Ik woon immers op de Olympus!

Nog 30 meter. Ik pak mijn telefoon, maar bedenk dat bellen wel wat overdreven is. De Hendo, daar heb ik namelijk afgesproken, is 30 meter verderop. En daar is het kaartje. Direct tegenover de Heineken Music Hall. Deze afstand overbruggen we nog wel. Maar plots zie ik een ander groepje mensen zwaaien met een kaartje. “Zoeken jullie een kaartje?”, vragen ze aan mijn groepje. ” Ja, héb je een kaartje?”

Nog 20 meter. Ik ben mijn pas verworven groepje kwijt. En geef ze eens ongelijk. Ach, wat doet het ertoe. Vanavond zijn de Pixies voor hun reunie-tour in Amsterdam, en spelen het gehele album Doolittle, aangevuld met b-sides. En ík heb een kaartje! Het filmpje hieronder laat zien dat de Pixies een fantastische live-band zijn.